SMAAK = MIJN LEVEN

Hoe is het zo gekomen?

“Als jongetje van tien jaar, oudste zoon van de consumptie ijsfabrikant Willy Pieter Jansen in IJmuiden, logeerde ik regelmatig bij mijn opa & oma in Amsterdam Oost. Mijn opa was adjunct -directeur bij Erven Lucas Bols, anno 1575. Zij hebben nog altijd de leuke slogan: “Elken dag een glaesje”. Deze opa, Jaap van Zutphen heette hij, en zijn broer Piet van Zutphen, hebben eigenlijk de grootste invloed op mijn smaakontwikkeling gehad. Piet was commissionair op de Beurs en zijn bijnaam was “Champagne Piet”. Dat kwam doordat hij altijd op champagne trakteerde als hij lekkere koerswinsten had verzilverd. Deze Piet nam ons altijd mee uit eten, naar restaurants als “De Kleine Bijenkorf” naast hotel Victoria in Amsterdam, of naar Schiller op het Rembrandtsplein. Deze oom Piet had het zo voor elkaar daar dat hij zijn eigen tafel had en dat de kok de aardappeltjes draaide precies zodat ze voor hem mooi gebruind gebakken werden. Terug naar mijn opa: ik herinner mij nog heel goed dat ik een keer mee mocht naar zijn werk bij BOLS op de Rozengracht, daar kwam ik als kleine jongen op zijn laboratorium. Fantastisch vond ik het: al die geuren en kleuren van de drankjes waar hij mee bezig was. Daar zette ik de eerste geuren en smaken “klem”. Dat is mijn uitdrukking voor wat ik in modern jargon Mindfull ruiken en proeven zou willen noemen. Niet zo maar een snif of een slok, nee met 200% concentratie die geur en smaak tot je nemen om hem dan later weer terug te kunnen roepen.

Dezelfde opa had, vanwege zijn misvormde hand, opgelopen tijdens een voetbalwedstrijd bij AFC, geen rijbewijs. Daarom namen hij en mijn oma altijd de trein. Tijdens mijn logeerpartijtjes namen zij mij mee naar restaurants zoals De Lage Vuursche, De Bokkedoorns of De Pilaren in Bergen. Daar is mijn smaakontwikkeling begonnen. Mijn opa proefde niet gewoon, hij slobberde altijd. Als kind begreep ik daar niets van, pas toen ik zelf aan de Vinologen Opleiding begon (2002) snapte ik het pas. In de jaren zeventig kocht BOLS een aantal Château’s o.a. Château Fieuzal in Bordeaux. Als lid van de directie mocht hij, ook na zijn pensioen, voor Fl. 2.000,– (€ 900,–) per jaar “gratis” drank van BOLS bestellen. Daar werd uiteraard jenever, bessenjenever (Bolsberry), port en advocaat voor besteld. Omdat Château Fieuzal ook bij BOLS hoorde bestelde mijn broer en ik graag ook de mooie Bordeaux “voor niets”. Tsja zo ging de smaakontwikkeling verder…

Komen we in de ijsfabriek van mijn vader terecht. Daar in IJmuiden, aan de Velserduinweg 21, stond de Kennemer IJsfabriek, mijn ouders kochten dat consumptieijsfabriekje in 1960. Wij verhuisden uit grote stad Rotterdam naar de vissersplaats aan het Noordzeekanaal. Onder dat fabriekje zat een keldertje, daar stonden tientallen flessen kleur- en smaakstoffen van o.a. de firma Gruno in Naarden. Ik vond dat een geweldige ruimte om eens lekker je neus op te halen. Frambozengeur gemengd met aardbeien en banaan, of pistache met malaga. Heerlijk. Enfin ik werd ouder en mijn vader vormde zijn ijsfabriekje om tot CARACO IJS groothandel. Omdat hij niet afhankelijk wilde zijn van CARACO ging hij MOTTA ijs uit Italië importeren. Ik weet nog goed dat ik met hem mee mocht naar Wiesbaden, daar zat het kantoor van Motta in Duitsland. Ik moest van mijn vader alles proeven en mijn mening geven. Achteraf begreep ik pas waarom, omdat ik toen al een goede smaak had. Het ijsassortiment werd daarna wekelijks uitgebreid met snacks, puddinkjes en diepvriesgebak. Op vrijdagmiddag was het altijd verplicht proeven. Dan stond mijn vader of te frituren, of gebak te snijden en moesten de van hun route terugkerende chauffeurs hun mening geven. Tsja…dan zei mijn vader tegen me: “Zeg jij het maar, jij hebt een goede smaak.”.

We draaien de film even snel door naar 1988, toen riep mijn baas Willem Swart, lid van de Raad van Bestuur van N.V. Koninklijke Borsumij & Wehry in Den Haag mij naar het hoofdkantoor. Ik mocht van New York, alwaar ik een bedrijf in importgereedschap leidde overstappen naar Hong Kong om de directeur op te volgen van de grootste Fine Wine & Food importeur van Hong Kong. Borsumij had dat bedrijf, PARRY PACIFIC LTD., een paar jaar daarvoor gekocht.

Meneer Swart bezocht mij in New York twee keer per jaar en had ontdekt dat ik als relatief jonge knaap toch wel aardig verstand van wijn en lekker eten had. “Jij bent geknipt voor deze baan.” zei hij.

Eenmaal in Hong Kong, kwam ik terecht in Luilekkerland: Parry Pacific Ltd. was de importeur van o.a. Bollinger Champagne, Louis Jadot en Mommessin Bourgogne, William Fèvre Chablis, Frescobaldi uit Toscane, Faustino Martinez uit Rioja, Joao Pires uit Portugal, Franz Reh uit Duitsland, Santa Rita uit Chili, Stag’s Leap uit Californië, Backsberg uit Zuid Afrika, Rosemount uit Australië en Cloudy Bay uit Nieuw Zeeland. Met de Cloudy Bay Chardonnay 1988 won ik de Pacific Rim Wine Contest, uitgeschreven door de South China Morning Post.


“Hong Kong juni 1990, Winner of the Pacific Rim Wine Contest: Cloudy Bay Chardonnay 1988.”

Ook had Parry Pacific een prachtige lijst Premiers Crus, aangeschaft bij Christie’s en Sotheby’s in Londen. In onze prijslijst stonden zo de Châteaux’s: Pétrus, Lafite Rothschild, Margaux, Beychevelle, Montrose, Talbot, Latour en La Mission Haut Brion. Als klap op de vuurpijl stond er een pallet in het magazijn met Romanée St. Vivant, Echezeaux, Grands Echezeaux en…ja, ja Domaine Romanée-Conti. Heel voorzichtig nam ik af en toe een proefflesje mee naar huis, ja dan leer je snel wijn proeven.

In 1995 kochten wij een huis in Franschhoek. Laat dat plaatsje, drie kwartier rijden van Kaapstad, nu net de culinaire hoofdstad van Zuid Afrika zijn. Margot Janse kookte er jaren lang de sterren van de hemel in Le Quartier Francais. In 2002 opende ik in Fort bij Edam VICTORY WINES, importeur van boutique wijngaarden uit Zuid Afrika.Ik begon de lokale wijnboeren in Franschhoek te helpen, dat waren Chamonix, Haute Cabrière, La Petite ferme, Stony Brook en La Bri. Twee keer per jaar hield ik een overzichtsproeverij. Ik herinner mij uit die tijd, zo rond 2004, dat ook ene heer Udo Göebel op een proeverij stond te proeven…Udo heeft het ver geschopt. Ik kwam hem tegen als leraar op de Wijnacademie, toen ik mijn Register Vinologen Diploma herhalingscursus deed. In 2003 werd ik Register Vinoloog en in 2017 heb ik het examen weer gedaan om mij wederom Register Vinoloog te kunnen noemen, officieel tot 2027.

Enkele jaren geleden bezocht ik in de Pfalz, WEINGUT MATTHIAS GAUL. Hij had de twee voorgaande jaren zijn hele oogst verkocht aan eerst Marks & Spencer in Engeland en daarna aan Systembolaget, het staatsinkoop bureau van Zweden. Dat wilde hij niet meer. Zijn wijnen vond ik heerlijk smaken en ben importeur van zijn wijnen geworden. In november 2017 won Matthias Gaul de Rotwein Preis van Duitsland met zijn Asselheimer St. Stephan Fass 556 Pinot Noir 2015. Tsja, je moet een beetje geluk hebben in het leven. Matthias is King of Pinot. Ook zijn zgn. Basis Pinot Noir smaakt al geweldig lekker. Omdat er inmiddels veel lekkere biologische en bio-dynamische wijnen worden gemaakt, voegde ik vorig jaar BIOLAND WEINGUT SCHWARZTRAUBER toe. Gerhard Schwarztrauber begon in 1988 al met biologische wijnbouw. Tijdens mijn regelmatige bezoeken aan de prachtige VDP (Verband Deutsche Prädikatsweinen) proeverijen. Sprong op het gebied van de Sylvaner druif steeds de wijngaard BICKEL-STUMPF eruit. Samen met mijn zoon Victor bezocht ik deze schitterende wijngaarden in Frankenland. Met veel plezier vertegenwoordigen wij dit trotse VDP wijnhuis. Omdat Oostenrijk een apart plekje in mijn wijnhart heeft en natuurlijk vanwege de unieke druivensoorten, vertegenwoordigen wij uit Weinviertel: WEINGUT PRÖGLHOF.

In de nieuwe Malibu camper bezoeken wij dit najaar o.a. de Rioja omdat ik op de afgelopen ProWein een paar pareltjes opgedoken heb….stay tuned.

*** *** ***